Ozan Güven, Melis Birkan ve Konuşma Aşkına!

Çok güzel olmuş çooook! Ozan Güven hele! Hiçbir şey diyemiyorum o sevimliliklerine Melis Birkan’la olan. Bakalım bundan sonraki bölümlerde ne olacak… Pembe dizi olsa bu kadar döne döne izlemem sanırım hahhaah

Roko ile adımı satışa çıkartıyorum

Ülker’in dondurma markası Roko yeni bir site yapmış eğlenceli meğlenceli. Adını satışa çıkarabiliyorsun, daha doğrusu kaç para, ayh pardon, kaç Roko eder falan onu ölçebiliyorsun. Sonra hayallerin kaç Roko eder onu görebiliyorsun. Epey eğlendiren ve vakit geçirttiren bir site bana kalırsa. Bakın bakalım sizin isminiz kaç Roko ediyormuş.

Bakın diyorsam sizi şöyle alayım: [Roko]

Ben de Yapcam!!

Peş peşe sololar atabildiğim, kafayı sallayıp, sonunda da “ben gitarı bitirdim aaabi” edasıyla parçaladığım bir gitarım hiiç olmadı. Hep varmış gibi davrandım, “airgitar”la idare ettim. Uzay boşluğuna çılgın sololar bıraktım. Yarın öbür gün, bir mühendis çıkıp da atmosferdeki hayali notaları toplayabilirse çok ünlü olacağım. Buna inanıyorum! Hatta, sponsorluk işlerini de samsung’la konuşmayı planlıyorum. Bu aralar paraları fazla gelmiş, hayali gitar çalanlara ödül dağıtıyorlar.

Önce aşağıdaki şu çıldırmış olanları izleyin bence.

Sonra bunu yapmaya hazır hissettiğinizde buraya girip, çıldırabilirsiniz:)

Kuş ve Kuşları Koruma Derneği

Bu kuşların operatölerden çektiği nedir yarabbim?! 

Biri minik kuş kıvamında tavuk kullanır, biri guguklu saat kullanır. Biz kuş muyuz ki bizimle iletişim kurmak için “kuş” türlerini kullanıyorsunuz. Vodafone’nun da eksik kalır bi yanı yok, İngiltere’deki reklamlarında onlar da kuş kullanmışlar; Youtube’u çekenler burdan baksın.

 

Ama dayanamadım, Avea’nın guguk kuşunu alarm niyetine bilgisayara kurdum, napiim!! Kurmak isteyen buradan indirebilir.

Temizlik Günü Bugün

Bahar iyice yerleşti. Temizlik vakti geldi.

Kıştan kalma ağırlık, uğursuzluk, kir-pas-pasak gibi unsurları söküp atma zamanı.

Önce kalp odacıklarını temizlemek gerek. Çıkarıp da atamadığım eskileri söküp atmak lazım. Yer açılsın değil mi:) Ne o öyle, işe yaramayan bi sürü zırdavat saklamışım aylarca.

Sonra mideyi iyi dezenfekte etmeli. Yaz geldi. Karpuz suya düştü düşecek. Öyle yağlı-nişastalı yerleri iyice temizlemeli. Bi daha da içeri alınmamalı.

Kafa yollarını da iyice boşaltmak lazım. Camları açıp tavan arasına güneş ışıklarını almak lazım:)

Ohhhh…. Missss!

Yemeyeydim!

Sen hiç sıcak ekmek arası sıcak patates yedin mi? Sorarım sana, açlık seni böylesine terbiyesizleştirebildi mi?

Böhü, derdim büyük. Biraz önceki açlığımla kızarttığım patatesleri, daha doyurucu olması için ikinci bir nişasta şokuna sokarak sandviç ekmeğinin arasına koydum. Koymaz olaydım.

Gollerimi böle açaydım da yeme deyeydim. Yeme!

Bi hazımsızlık, bi mideye yabancılaşma ve bi nişasta sendromu! Sakın yapmayın, kıymayın güzel basenlerinize kızlar.

Uç Uç İnsanı

Bugün Prag’da olasım var!
Kasım’da aşk,
Baharda Prag…

Eski meydandan kolpa Eyfel Kulesi’ne kadar seke seke, hoplaya zıplaya,
Kulenin çıplak tepesindeyim, kollarım Hezarfen Çelebi…
Kalbim ağzımda,
Nefesim, arkasındaki nefesi bekleyemeyecek kadar aceleci, heyecanlı.
Gökyüzünde süzülüyorum…
Gotik kiliseler, etrafında şekerlemeciler,
Kuş bakışı atıyorum meydandaki çiçekçilere
Konuyorum en tepesine saat kulesinin.

Gözlerim kısık, ufku süzüyorum…
Aaa, Roma mı görünüyor?
Evet, evet! Roma.
Takıldım bi’ martının peşine,
Son bir kuş bakışı attım Prag’a.

Kanat çırpacak çok yol var…
Uçmak gerek,
Sus!

Küba Vasiyetimi Yazıyorum

Emekliliğimi Havana’da inek sağarak geçirmek istiyorum sevgili okuyucu. Arada sırada puro sarmak, kirlendikçe Atlantik Okyanusu’nda yıkanmak istiyorum.  Öğle yemeğimi Ernest Hemmingway’in barında tüketip, geceyi de sahil kenarında tepesinde bambular olan ılık bir mekanda geçirsem. Gelsin Mojitolar, gitsin purolar. Bu arada emeklilik ikramiyemi de Küba’nın en fazla faiz veren bankasına yatırsam. Küba’da faiz veren bi banka var mı acaba? Gitmeden araştırmak lazım!

Küba’daki mirasımı şimdiden bir blogcuya vasiyet edebilirim:)

Sonunda Numaramı Taşıdım!

(Öncelikle sizlerden özür diliyorum, uzun zamandır fırsat bulup blogumu kontrol edemedim, depresyonlu bi dönemdi. Malzemesi de bol oldu:)

Ne zamandır aklımdaydı ama tembellik işte, buna karşı bulunmuş bi ilaç yok. Aslında tembillik de değil. Böyle ne bileyim, uyuşukluktan öte, tembellikten beri bir şey. Belki de erteleme hastalığı diyebiliriz.

Efendim, bu ay gelen faturamda artık yeni olmayan 150  Türk lirasını görünce gözlerim yuvalarındaki mesaisini bitirmeye karar verdi. Kendilerini dışarı atabilmek için olanca güçleriyle çabaladı. Belki fazla bir ücret değil ama benim gibi part time öğrenci, part time çalışan bir insan için gayet heyecan verici bi ücret.

Neyse, dün üzerimdeki erteleme hastalığını yendim ve hattımı değiştirmek için attım kendimi dışarı. Bu arada yapacağım işlemin adı hat değiştirmek değil, numara taşımak. Bayideki delikanlı sağolsun, cehaletimi aldı üzerimden. Aklımın ucuna bile gelmezdi aslında avea kullanacığım ama ne bileyim, mecbur kaldım işte. Belki bol paralı işim olursa yine geçerim Turkcell’e.

Bayiye gittim, kimliğimi verdim, formumu doldurdum. İşlem tamam. Bayideki görevlileri de bilerek mi böyle seçiyorlar anlamadım. Rekabetin ucu buraya da mı bulaştı?! Manken ajansından eleman alıyorlar mübarek.

Şu an hattımın açılmasını bekliyorum. Akşama kadar açılır dediler.

Metrobüs Vurdu!

Bu Avcılar-Zincirlikuyu, Zincirlikuyu-Söğütlüçeşme metrobüs hattı en çok su satanları, çiçek kaktıranları, kafasında simit kıranları ve ‘camsil-boy’ları vurdu. Adamlar trafikten istifade taş simitleri müzayede taktiği ile satıyorlardı mübarek. Metrobüs satıcıların sektörünü vurdu. Şimdi değişik sektörlerin içine dahil olma çabasında olacaklar.

Onların yerinde olsam, bi önceki yazımda bahsettiğim trafik ışıklarında çay ocağı kurardım. Parayı götürüsün bence. Sabahtan akşama kadar. Arada promosyonlu çay dağıtımı yaparsın, maksak milletin ayağı alışsın.