Çılgın Hafta Sonu

Allahım! Nasıl bir hafta sonuydu?! Bir nebze olsun dinlenseydim. İki dakika kendime ayırabilseydim. Bir de hasta olmayayım mı, peeeeh:)

Ankara’dan arkadaşlar, Eskişehir’den dostlar Cuma akşamından İstanbul’a intigal ettiler. Yılın belli dönemkleri böyle buluşuyoruz, pestilimiz çıkana kadar tepiniyoruz, geziniyoruz, hopluyoruz, zıplıyoruz. Durum böyle olunca kabıma sığmadım taştım, elimdeki bütün işleri kenara bıraktım ve arkama bakmadan kaçtım. Akabinde vurdum patlattım, çaldım oynadım.

Günah çıkarmak istiyorum hakim bey!

Cuma akşamı Kadıköy’de takıldık. Lise anılarını tazelemek için en iyi yer Kadıköy bence. Hala liseli kızları-oğlanları görüyorum en ergen halleriyle, gözleri fıldır fıldır. Karga’ya oturduk. Biraz muhabbet, kakara-kikiri derken sıkıldık. Hem çok sıcak oldu, hem de çok sesli. Dışarı çıktık. Islandık. İçerde gayet Bahama adalarından kalma meltemli günler yaşarken, nereden bilelim dışarıda bir Balkan havasıyla karşılaşacağımızı. Yürüdük biraz, sonra gittik kokoreç yedik. Ve o an anladım ki, arkadaşlar tee uzak diyarlardan kokoreç yemeye gelmiş buraya. Bi anda unutulduk ya.

Cumartesi güzel bi Boğaz kahvaltısı ve akşama Peyote’de çılgınlar gibi tepinmece. İnsanın vücudunda bi uyarı mekanizması olmalı, bu tip tehlikeli akşamlarda alarm vermeli. Ya da kendiliğinden karar verip vücudu biz istemesek de frenleyebilmeli. Son kadehe doğru uzanırken, elimiz kitlenmeli:)

Gece nerede bitti hatırlamıyorum ama uyandığımda yatağımdaydım ve tektim. Bu da iyi bir şey tabii.